Prose : Pause Automnale

Pause automnale

Un rien de ciel
S’aventure dans tes rêves.
le lys des souvenirs
S’estompe dans un miroir de lagune
Dont les lacis s’étendent
Au soleil comme des phoques de jade
Respirant, le matin,
En grandes mélopée de murmures incandescents.

Tes parvis
Servent d’atterrissage au vent des marées lentes
Qui se cabrent, telles des ruisseaux d’étoiles,
Au large de nos futures apparitions.

Ton visage fleurit comme un souvenir de forêt :
Calme et modeste,
Rare et furtif,
Il s’installe en une mousse délicate
Sur le tronc de tes enfances plurielles
Qu’il tapisse de floralies naïves,
Vibration bleue
installée dans les bouquets suaves
De ton album souterrain.

Là, au creux des alizées,
Se préparent de si belles racines,
Mères incertaines dont les voiles
Filent vers le Nord d’un magnétisme virginal.

9 Octobre 2026

pozə otɔmnalə

œ̃ ʁjɛ̃ də sjεl
savɑ̃tyʁə dɑ̃ tε ʁεvə.
lə lis dε suvəniʁ
sεstɔ̃pə dɑ̃z- œ̃ miʁwaʁ də laɡynə
dɔ̃ lε lasi setɑ̃de
o sɔlεj kɔmə dε fɔk də ʒadə
ʁεspiʁɑ̃, lə matɛ̃,
ɑ̃ ɡʁɑ̃də melɔpe də myʁmyʁəz- ɛ̃kɑ̃desɑ̃.

tε paʁvi
sεʁve dateʁisaʒə o vɑ̃ dε maʁe lɑ̃tə
ki sə kabʁe, tεllə dε ʁɥiso detwalə,
o laʁʒə də no fytyʁəz- apaʁisjɔ̃.

tɔ̃ vizaʒə fləʁi kɔmə œ̃ suvəniʁ də fɔʁε :
kalmə e mɔdεstə,
ʁaʁə e fyʁtif,
il sɛ̃stalə ɑ̃n- ynə musə delikatə
syʁ lə tʁɔ̃k də tεz- ɑ̃fɑ̃sə plyʁjεllə
kil tapisə də flɔʁali najvə,
vibʁasjɔ̃ blø
ɛ̃stale dɑ̃ lε bukε sɥavə
də tɔ̃n- albɔm suteʁɛ̃.

la, o kʁø dεz- alize,
sə pʁepaʁɑ̃ də si bεllə ʁasinə,
mεʁəz- ɛ̃sεʁtεnə dɔ̃ lε vwalə
file vεʁ lə nɔʁ dœ̃ maɲetismə viʁʒinal.

nəf ɔktɔbʁə dø milə vɛ̃t- sis