Poeme : Lune Au Soleil

De la lune au soleil, un chemin traverse, invisible
Laissant le temps à la lune d’admirer Soleil, sensible

Soleil aime se faire courtiser avec les sourires de Lune
Etoiles tapissent le salon, dorées toutes brillantes, chacune

Lune mise sur son 31, la belle robe blanche à la mode
Soleil costard flambant de feu, respectant le dress code

Quand Lune se rapproche de Soleil, bisou en étendard
Eclipse arrive soudain, jalouse, ce n’est pas par hasard

Moralité de cette histoire, c’est quand tu veux chevalier
Il vaut mieux le faire en cachette et ne rien divulguer

də la lynə o sɔlεj, œ̃ ʃəmɛ̃ tʁavεʁsə, ɛ̃viziblə
lεsɑ̃ lə tɑ̃z- a la lynə dadmiʁe sɔlεj, sɑ̃siblə

sɔlεj εmə sə fεʁə kuʁtize avεk lε suʁiʁə də lynə
ətwalə tapise lə salɔ̃, dɔʁe tutə bʁijɑ̃tə, ʃakynə

lynə mizə syʁ sɔ̃ tʁɑ̃tə e œ̃, la bεllə ʁɔbə blɑ̃ʃə a la mɔdə
sɔlεj kɔstaʁ flɑ̃bɑ̃ də fø, ʁεspεktɑ̃ lə dʁεs kɔdə

kɑ̃ lynə sə ʁapʁoʃə də sɔlεj, bizu ɑ̃n- etɑ̃daʁ
εklipsə aʁivə sudɛ̃, ʒaluzə, sə nε pa paʁ-azaʁ

mɔʁalite də sεtə istwaʁə, sε kɑ̃ ty vø ʃəvalje
il vo mjø lə fεʁə ɑ̃ kaʃεtə e nə ʁjɛ̃ divylɡe