Poeme : Mys Paris (138)

Pas perdus.
Les toits de Paris
Deviennent prairies
Enveloppes de rêve
Créent ruelle de paix.

Battement des siècles
Imaginent les lumières
Histoires des légendes
La farandole d ’oiseaux.

Traversées des brumes
Bercent grands instants
Des valses amoureuses
Surprennent belle nature.

Beauté des promesses
Enlace de longs espoirs
Marches d’ événements
Aux brûlures de sillages.

pa pεʁdys.
lε twa də paʁi
dəvjεne pʁεʁi
ɑ̃vəlɔpə də ʁεvə
kʁee ʁyεllə də pε.

batəmɑ̃ dε sjεklə
imaʒine lε lymjεʁə
istwaʁə dε leʒɑ̃də
la faʁɑ̃dɔlə dwazo.

tʁavεʁse dε bʁymə
bεʁse ɡʁɑ̃z- ɛ̃stɑ̃
dε valsəz- amuʁøzə
syʁpʁεne bεllə natyʁə.

bote dε pʁɔmesə
ɑ̃lasə də lɔ̃ɡz- εspwaʁ
maʁʃə devenəmɑ̃
o bʁylyʁə də sijaʒə.