Poeme : Si Fleur

Gracile robe de pureté, si fleur, Ô inspirante
Semble rire, des jolies teintes d’une noce odorante
Du cœur dévoué des chants de mariés, assignés
Qui entoure d’une liesse arrondie, la diversité.

Gracile robe de pureté, si fleur, Ô inspirante
Ton amour a ce don d’être fragile étant prévenante
Tendresse, inclinant la beauté au regard de l’artiste
Tu ornes, chaque instant, d’un songe d’or bien triste.

Gracile robe de pureté, si fleur, Ô inspirante
On s’incline dévots, en célébration éminente
Car tu es l’écho du fruit et l’appel qui séduit
La simplicité de ton air, sur l’horizon, reluit.

Gracile robe de pureté, si fleur, Ô inspirante
Tu mets tes silences au cœur de l’été, vacillant
Elève l’âme du printemps, pour grand bonheur
Les feux de l’automne, tu fais jaillir ta candeur.

ɡʁasilə ʁɔbə də pyʁəte, si flœʁ, o ɛ̃spiʁɑ̃tə
sɑ̃blə ʁiʁə, dε ʒɔli tɛ̃tə dynə nɔsə ɔdɔʁɑ̃tə
dy kœʁ devue dε ʃɑ̃ də maʁje, asiɲe
ki ɑ̃tuʁə dynə ljεsə aʁɔ̃di, la divεʁsite.

ɡʁasilə ʁɔbə də pyʁəte, si flœʁ, o ɛ̃spiʁɑ̃tə
tɔ̃n- amuʁ a sə dɔ̃ dεtʁə fʁaʒilə etɑ̃ pʁevənɑ̃tə
tɑ̃dʁεsə, ɛ̃klinɑ̃ la bote o ʁəɡaʁ də laʁtistə
ty ɔʁnə, ʃakə ɛ̃stɑ̃, dœ̃ sɔ̃ʒə dɔʁ bjɛ̃ tʁistə.

ɡʁasilə ʁɔbə də pyʁəte, si flœʁ, o ɛ̃spiʁɑ̃tə
ɔ̃ sɛ̃klinə devo, ɑ̃ selebʁasjɔ̃ eminɑ̃tə
kaʁ ty ε leʃo dy fʁɥi e lapεl ki sedɥi
la sɛ̃plisite də tɔ̃n- εʁ, syʁ lɔʁizɔ̃, ʁəlɥi.

ɡʁasilə ʁɔbə də pyʁəte, si flœʁ, o ɛ̃spiʁɑ̃tə
ty mεt tε silɑ̃səz- o kœʁ də lete, vasijɑ̃
əlεvə lamə dy pʁɛ̃tɑ̃, puʁ ɡʁɑ̃ bɔnœʁ
lε fø də lotɔmnə, ty fε ʒajiʁ ta kɑ̃dœʁ.