Poeme : Au Souffle

Il est, ce ciel rose, au souffle de notre amour
Vers la lueur mignonne du transport des jours
Au clairon enjoleur, dont l’élan est de rigueur
Ouate la partition au front des instants rêveurs.

Il est, ce ciel rose, au souffle de notre amour
Volette une perle de rire, constellé d’or
Autour
Dès lors, la lumière se fait chatoyante vitrine
La dentelle d’un reflet, obsède notre rétine.

Il est, ce ciel rose, au souffle de notre amour
S’en va ravit, le soupir courbant ce discour
Qu’en va ainsi fleurir le parfum voué aux souvenirs
La cime des euphories lentes, vient nous enhardir.

Il est, ce ciel rose, au souffle de notre amour
Les visages clairs chemine l’ode de velours
Où la beauté s’orne d’un cher ruban d’estime
Dépôt de mille cadeaux, ailant ce rêve ultime.

il ε, sə sjεl ʁozə, o suflə də nɔtʁə amuʁ
vεʁ la lɥœʁ miɲɔnə dy tʁɑ̃spɔʁ dε ʒuʁ
o klεʁɔ̃ ɑ̃ʒɔlœʁ, dɔ̃ lelɑ̃ ε də ʁiɡœʁ
uatə la paʁtisjɔ̃ o fʁɔ̃ dεz- ɛ̃stɑ̃ ʁεvœʁ.

il ε, sə sjεl ʁozə, o suflə də nɔtʁə amuʁ
vɔlεtə ynə pεʁlə də ʁiʁə, kɔ̃stεlle dɔʁ
otuʁ
dε lɔʁ, la lymjεʁə sə fε ʃatwajɑ̃tə vitʁinə
la dɑ̃tεllə dœ̃ ʁəflε, ɔpsεdə nɔtʁə ʁetinə.

il ε, sə sjεl ʁozə, o suflə də nɔtʁə amuʁ
sɑ̃ va ʁavi, lə supiʁ kuʁbɑ̃ sə diskuʁ
kɑ̃ va ɛ̃si fləʁiʁ lə paʁfœ̃ vue o suvəniʁ
la simə dεz- əfɔʁi lɑ̃tə, vjɛ̃ nuz- ɑ̃naʁdiʁ.

il ε, sə sjεl ʁozə, o suflə də nɔtʁə amuʁ
lε vizaʒə klεʁ ʃəminə lɔdə də vəluʁ
u la bote sɔʁnə dœ̃ ʃεʁ ʁybɑ̃ dεstimə
depo də milə kado, εlɑ̃ sə ʁεvə yltimə.