Poeme : Dès L’aube

À l’aube virginale, irridiant d’opaline fulgurante
Des perles poudrées de lumière, ténue et errante
Décor stable, habile chant des pétales luisants
À l’extase durable cette paisible âme figurant.

À l’aube virginale, irradiant d’opaline fulgurante
Danse les courants de rêve aux étoiles lunissantes
Au fil de soie d’une escapade, le regard vibrant
Du chérissant murmure d’amour reverdant.

À l’aube virginale, irradiant d’opaline fulgurante
Tissant son voile candide au souffle des immanentes
Où carillonnent la pureté à l’acmé de la mémoire
Sur l’échelle arc-en-ciel forgée par cette gloire.

À l’aube virginale, irradiant d’opaline fulgurante
Emplit du pic des souvenirs d’une larme succulente
Aux vitraux céleste des beautés fructifiantes.

a lobə viʁʒinalə, iʁidjɑ̃ dɔpalinə fylɡyʁɑ̃tə
dε pεʁlə- pudʁe də lymjεʁə, tenɥ e eʁɑ̃tə
dekɔʁ stablə, abilə ʃɑ̃ dε petalə lɥizɑ̃
a lεkstazə dyʁablə sεtə pεziblə amə fiɡyʁɑ̃.

a lobə viʁʒinalə, iʁadjɑ̃ dɔpalinə fylɡyʁɑ̃tə
dɑ̃sə lε kuʁɑ̃ də ʁεvə oz- etwalə lynisɑ̃tə
o fil də swa dynə εskapadə, lə ʁəɡaʁ vibʁɑ̃
dy ʃeʁisɑ̃ myʁmyʁə damuʁ ʁəvεʁdɑ̃.

a lobə viʁʒinalə, iʁadjɑ̃ dɔpalinə fylɡyʁɑ̃tə
tisɑ̃ sɔ̃ vwalə kɑ̃didə o suflə dεz- imanɑ̃tə
u kaʁijɔne la pyʁəte a lakme də la memwaʁə
syʁ leʃεllə aʁk ɑ̃ sjεl fɔʁʒe paʁ sεtə ɡlwaʁə.

a lobə viʁʒinalə, iʁadjɑ̃ dɔpalinə fylɡyʁɑ̃tə
ɑ̃pli dy pik dε suvəniʁ dynə laʁmə sykylɑ̃tə
o vitʁo selεstə dε bote fʁyktifjɑ̃tə.