Poeme : De Ces Flots

De ces flots d’effluve délavée remontent sereine
Fouettées d’une clarté si douce et sans peine
Chaude union de passage coulant leur ivresse
Laisse fleurir un vertueux souvenir sans cesse.

De ces flots d’effluve délavée remontent sereine
En tourbillon sincère mêlant la tiède haleine
Ce souffle allongé à frémir la traîne d’amour
En ronde de rires vernissée sur la crête des jours.

De ces flots d’effluve délavé remontent sereine
C’est un trouble ardent mille baisers reine
Pas loin l’horizon vogue sur les sommeils
Auquels les sourires verts montent dans l’éveil.

De ces flots d’effluve délavé remontent sereine
Exalte beauté de la paix des jades verveines
À lisser les cimes d’un recueil de partitions
Sentir l’envolée du désir, au bal subtil des perditions.

də sε flo deflyvə delave ʁəmɔ̃te səʁεnə
fuεte dynə klaʁte si dusə e sɑ̃ pεnə
ʃodə ynjɔ̃ də pasaʒə kulɑ̃ lœʁ ivʁεsə
lεsə fləʁiʁ œ̃ vεʁtɥø suvəniʁ sɑ̃ sεsə.

də sε flo deflyvə delave ʁəmɔ̃te səʁεnə
ɑ̃ tuʁbijɔ̃ sɛ̃sεʁə mεlɑ̃ la tjεdə-alεnə
sə suflə alɔ̃ʒe a fʁemiʁ la tʁεnə damuʁ
ɑ̃ ʁɔ̃də də ʁiʁə vεʁnise syʁ la kʁεtə dε ʒuʁ.

də sε flo deflyvə delave ʁəmɔ̃te səʁεnə
sεt- œ̃ tʁublə aʁde milə bεze ʁεnə
pa lwɛ̃ lɔʁizɔ̃ vɔɡ syʁ lε sɔmεj
okεl lε suʁiʁə vεʁ mɔ̃te dɑ̃ levεj.

də sε flo deflyvə delave ʁəmɔ̃te səʁεnə
εɡzaltə bote də la pε dε ʒadə vεʁvεnə
a lise lε simə dœ̃ ʁəkœj də paʁtisjɔ̃
sɑ̃tiʁ lɑ̃vɔle dy deziʁ, o bal sybtil dε pεʁdisjɔ̃.