Poeme : Abîme

L’abîme la plus proche de l’éveil, douce candide
Au bel accord vêt, cime des soieries fluides
Tandis, ce ciel de neige descend sur la liesse
Fleurir l’écho abricoté, un souvenir pour caresse.

L’abîme la plus proche de l’éveil, douce candide
Ces reflets d’or à fondre des nuits liquides
Un rêve de diamant couronnant la lumière
Comme un éclair d’amour clame ses rivières.

L’abîme la plus proche de l’éveil, douce candide
Aiguise son horizon d’un envol béat, saphide
Éternise sa relation, au portée d’un art cyclique
Beauté des silences enrubisé de rosée vatique.

L’abîme la plus proche de l’éveil, douce candide
Sublime corolle au versant des vers humides
En cadre fantaisie aux mille livres d’adresse
Au plaisir d’une seule encre, ailée de sagesse.

labimə la plys pʁoʃə də levεj, dusə kɑ̃didə
o bεl akɔʁ vεt, simə dε swaəʁi flɥidə
tɑ̃di, sə sjεl də nεʒə desɑ̃ syʁ la ljεsə
fləʁiʁ leʃo abʁikɔte, œ̃ suvəniʁ puʁ kaʁεsə.

labimə la plys pʁoʃə də levεj, dusə kɑ̃didə
sε ʁəflε dɔʁ a fɔ̃dʁə dε nɥi likidə
œ̃ ʁεvə də djamɑ̃ kuʁɔnɑ̃ la lymjεʁə
kɔmə œ̃n- eklεʁ damuʁ klamə sε ʁivjεʁə.

labimə la plys pʁoʃə də levεj, dusə kɑ̃didə
εɡizə sɔ̃n- ɔʁizɔ̃ dœ̃n- ɑ̃vɔl bea, safidə
etεʁnizə sa ʁəlasjɔ̃, o pɔʁte dœ̃n- aʁ siklikə
bote dε silɑ̃səz- ɑ̃ʁybize də ʁoze vatikə.

labimə la plys pʁoʃə də levεj, dusə kɑ̃didə
syblimə kɔʁɔlə o vεʁsɑ̃ dε vεʁz- ymidə
ɑ̃ kadʁə fɑ̃tεzi o milə livʁə- dadʁεsə
o plεziʁ dynə sələ ɑ̃kʁə, εle də saʒεsə.