Poeme : La Caresse, Elle Déverse

Caresse amène, déverse son butin de paix
La tendresse peaufinant ce diamant de Mai
Au large d’un sourire, enrobe d’amour la fleur
Douce ligne de rêve d’une voix, gonfle le cœur.

Caresse amène, déverse son butin de paix
Dans la lumière d’un refrain, humanise le vrai
Dicter ce sort élégant, sublime suite d’un sentier
Du mot levant les blés où pétille ce brin d’unité.

Caresse amène, déverse son butin de paix
Créé d’un bouquet, bel esprit du thème si frais
Jardin des saveurs, pudeur croustille la dorure
Dans la niaiserie des fugacités, vibre sa bordure.

Caresse amène, déverse son butin de paix
Sous une glace chaude, la farandole des rais
Abreuvés de perles, à l’onction torrentielle
Quand la beauté se mire au langage officielle.

kaʁεsə amεnə, devεʁsə sɔ̃ bytɛ̃ də pε
la tɑ̃dʁεsə pofinɑ̃ sə djamɑ̃ də mε
o laʁʒə dœ̃ suʁiʁə, ɑ̃ʁɔbə damuʁ la flœʁ
dusə liɲə də ʁεvə dynə vwa, ɡɔ̃flə lə kœʁ.

kaʁεsə amεnə, devεʁsə sɔ̃ bytɛ̃ də pε
dɑ̃ la lymjεʁə dœ̃ ʁəfʁɛ̃, ymanizə lə vʁε
dikte sə sɔʁ eleɡɑ̃, syblimə sɥitə dœ̃ sɑ̃tje
dy mo ləvɑ̃ lε blez- u petijə sə bʁɛ̃ dynite.

kaʁεsə amεnə, devεʁsə sɔ̃ bytɛ̃ də pε
kʁee dœ̃ bukε, bεl εspʁi dy tεmə si fʁε
ʒaʁdɛ̃ dε savœʁ, pydœʁ kʁustijə la dɔʁyʁə
dɑ̃ la njεzəʁi dε fyɡasite, vibʁə sa bɔʁdyʁə.

kaʁεsə amεnə, devεʁsə sɔ̃ bytɛ̃ də pε
suz- ynə ɡlasə ʃodə, la faʁɑ̃dɔlə dε ʁε
abʁəve də pεʁlə, a lɔ̃ksjɔ̃ tɔʁɑ̃sjεllə
kɑ̃ la bote sə miʁə o lɑ̃ɡaʒə ɔfisjεllə.