Poeme : Ce Don

J’affirme par ce don si fondant, te savoir fleurette
Se souvenir de savoir fonder le ru d’une crête
Ta paleur saugrenue et quiète, la douce emprise
D’une sémillante nature propage, me cicatrise.

J’affirme par ce don si fondant, te savoir
Fleurette
L’idylle sirupeuse d’un présent, ô nuit de Bleuette
À accroître le vertige fraiseux du haut ciel
Voir que l’espoir baigne l’île d’or de Castel.

J’affirme par ce don si fondant, te savoir Fleurette
Mon coeur déploie les essences de croisette
À relire en fierté de dentelle, ta tenue habile
Orner ces effets officiels d’une louange d’Avril.

J’affirme par ce don si fondant, te savoir Fleurette
Au délice contagieux de me râvir d’être muette
Où notre langueur se promène au berge offerte
Éclair de mille désirs agite la nuée toute verte.

ʒafiʁmə paʁ sə dɔ̃ si fɔ̃dɑ̃, tə savwaʁ fləʁεtə
sə suvəniʁ də savwaʁ fɔ̃de lə ʁy dynə kʁεtə
ta palœʁ soɡʁənɥ e kjεtə, la dusə ɑ̃pʁizə
dynə semijɑ̃tə natyʁə pʁɔpaʒə, mə sikatʁizə.

ʒafiʁmə paʁ sə dɔ̃ si fɔ̃dɑ̃, tə savwaʁ
fləʁεtə
lidilə siʁypøzə dœ̃ pʁezɑ̃, o nɥi də bløεtə
a akʁwatʁə lə vεʁtiʒə fʁεzø dy-o sjεl
vwaʁ kə lεspwaʁ bεɲə lilə dɔʁ də kastεl.

ʒafiʁmə paʁ sə dɔ̃ si fɔ̃dɑ̃, tə savwaʁ fləʁεtə
mɔ̃ kœʁ deplwa lεz- esɑ̃sə də kʁwazεtə
a ʁəliʁə ɑ̃ fjεʁte də dɑ̃tεllə, ta tənɥ-abilə
ɔʁne sεz- efεz- ɔfisjεl dynə lwɑ̃ʒə davʁil.

ʒafiʁmə paʁ sə dɔ̃ si fɔ̃dɑ̃, tə savwaʁ fləʁεtə
o delisə kɔ̃taʒjø də mə ʁaviʁ dεtʁə mɥεtə
u nɔtʁə lɑ̃ɡœʁ sə pʁɔmεnə o bεʁʒə ɔfεʁtə
eklεʁ də milə deziʁz- aʒitə la nye tutə vεʁtə.