Poeme : Ne Peut S’empêcher

Rêve ma caresse du joyau de tes nuits Amarine
Mon coeur au parfum d’opéra, si divin encâline
Une fenêtre de roses a nos printemps en flamme
Tendre parenthèse posée sur l’étoile de la trame.

Rêve ma caresse du joyau de tes nuits Amarine
Au vernis d’un rosé bonheur, l’amour se dessine
Dans une myriade sensible de gestes célestes
Abîme nue au clair de l’eau suit l’azur modeste.

Rêve ma caresse du joyau de tes nuits Amarine
Quand s’élève le récit à la lenteur qui s’incline
Soupçon rare de paresse inspirant une frénésie
Comme l’ode du calme perce des monts de poésie.

Rêve ma caresse du joyau de tes nuits Amarine
Un subtil trésor d’aventures, une crèche satine
À frémir de confort, rendre une palette infinie
S’évanouir dans la durée leste, chute qui grandit.

Elle s’emplit d’un courant, au rythme, le trophée
Se réserve ce bien à porter l’image en tradition
Heureuse attente prolongée entre la belle action.

ʁεvə ma kaʁεsə dy ʒwajo də tε nɥiz- amaʁinə
mɔ̃ kœʁ o paʁfœ̃ dɔpeʁa, si divɛ̃ ɑ̃kalinə
ynə fənεtʁə də ʁozəz- a no pʁɛ̃tɑ̃z- ɑ̃ flamə
tɑ̃dʁə paʁɑ̃tεzə poze syʁ letwalə də la tʁamə.

ʁεvə ma kaʁεsə dy ʒwajo də tε nɥiz- amaʁinə
o vεʁni dœ̃ ʁoze bɔnœʁ, lamuʁ sə desinə
dɑ̃z- ynə miʁjadə sɑ̃siblə də ʒεstə selεstə
abimə nɥ o klεʁ də lo sɥi lazyʁ mɔdεstə.

ʁεvə ma kaʁεsə dy ʒwajo də tε nɥiz- amaʁinə
kɑ̃ selεvə lə ʁesi a la lɑ̃tœʁ ki sɛ̃klinə
supsɔ̃ ʁaʁə də paʁεsə ɛ̃spiʁɑ̃ ynə fʁenezi
kɔmə lɔdə dy kalmə pεʁsə dε mɔ̃ də pɔezi.

ʁεvə ma kaʁεsə dy ʒwajo də tε nɥiz- amaʁinə
œ̃ sybtil tʁezɔʁ davɑ̃tyʁə, ynə kʁεʃə satinə
a fʁemiʁ də kɔ̃fɔʁ, ʁɑ̃dʁə ynə palεtə ɛ̃fini
sevanuiʁ dɑ̃ la dyʁe lεstə, ʃytə ki ɡʁɑ̃di.

εllə sɑ̃pli dœ̃ kuʁɑ̃, o ʁitmə, lə tʁɔfe
sə ʁezεʁvə sə bjɛ̃ a pɔʁte limaʒə ɑ̃ tʁadisjɔ̃
œʁøzə atɑ̃tə pʁɔlɔ̃ʒe ɑ̃tʁə la bεllə aksjɔ̃.