Poeme : Matin

Avancer vers le jardin
S’emplir le regard de ciel
Des fleurs aux couleurs de miel
Assises sur le chemin.

Joindre le bout de l’enclos
Où sur le banc de la pause
Des merles sifflent les roses
Aux pétales encor clos.

Tout vibre et frémit de vie
Dans la tiédeur du cocon
On sent du printemps le bond !
D’exister, renaît l’envie…

Le matin par la fenêtre
Voit le soleil qui se lève,
De ce nouveau jour, la sève
Respire le bonheur d’être.

avɑ̃se vεʁ lə ʒaʁdɛ̃
sɑ̃pliʁ lə ʁəɡaʁ də sjεl
dε flœʁz- o kulœʁ də mjεl
asizə syʁ lə ʃəmɛ̃.

ʒwɛ̃dʁə lə bu də lɑ̃klo
u syʁ lə bɑ̃ də la pozə
dε mεʁlə- sifle lε ʁozə
o petaləz- ɑ̃kɔʁ klo.

tu vibʁə e fʁemi də vi
dɑ̃ la tjedœʁ dy kɔkɔ̃
ɔ̃ sɑ̃ dy pʁɛ̃tɑ̃ lə bɔ̃ !
dεɡziste, ʁənε lɑ̃vi…

lə matɛ̃ paʁ la fənεtʁə
vwa lə sɔlεj ki sə lεvə,
də sə nuvo ʒuʁ, la sεvə
ʁεspiʁə lə bɔnœʁ dεtʁə.