Texte : Ciel D’encre.

Le ciel d’encre s’abat sur la plaine endormie,
Le vent siffle et déchire le voile de la nuit.
Les arbres torturés courbent leur feuillage,
pris au piège du cyclone qui fait rage.

L’océan se soulève en de sombres abîmes,
ses vagues de géants escaladent les cimes.
L’écume se fracasse et gronde sur le sable,
témoin impuissant de cet assaut formidable.

La terre tremble et s’ouvre en un profond sanglot,
les fleuves en furie sortent de leur lit trop tôt.
Le feu jaillit des monts en cascades de lave,
rappelant à l’humain qu’il n’est qu’un esclave.

Puis le calme revient sur le monde blessé,
la tempête s’efface, le tumulte est passé.
La nature souveraine, après son réveil,
offre à l’aube nouvelle un éclatant soleil.

lə sjεl dɑ̃kʁə saba syʁ la plεnə ɑ̃dɔʁmi,
lə vɑ̃ siflə e deʃiʁə lə vwalə də la nɥi.
lεz- aʁbʁə- tɔʁtyʁe kuʁbe lœʁ fœjaʒə,
pʁiz- o pjεʒə dy siklɔnə ki fε ʁaʒə.

lɔseɑ̃ sə sulεvə ɑ̃ də sɔ̃bʁəz- abimə,
sε vaɡ də ʒeɑ̃z- εskalade lε simə.
lekymə sə fʁakasə e ɡʁɔ̃də syʁ lə sablə,
temwɛ̃ ɛ̃pɥisɑ̃ də sεt aso fɔʁmidablə.

la teʁə tʁɑ̃blə e suvʁə ɑ̃n- œ̃ pʁɔfɔ̃ sɑ̃ɡlo,
lε fləvəz- ɑ̃ fyʁi sɔʁte də lœʁ li tʁo to.
lə fø ʒaji dε mɔ̃z- ɑ̃ kaskadə də lavə,
ʁapəlɑ̃ a lymɛ̃ kil nε kœ̃n- εsklavə.

pɥi lə kalmə ʁəvjɛ̃ syʁ lə mɔ̃də blese,
la tɑ̃pεtə sefasə, lə tymyltə ε pase.
la natyʁə suvəʁεnə, apʁε sɔ̃ ʁevεj,
ɔfʁə a lobə nuvεllə œ̃n- eklatɑ̃ sɔlεj.