Poeme : Etrange Si Familier

Je regarde au loin cet avenir qui semble lointain
Puisé dans mes souvenirs, je remonte enfin
Vers ce lieu étrange mais si familier en soi
Pays d’un monde d’une langue de je ne sais quoi
Visages inertes, marqués comme figés par le temps
Je contemple ces habitants qui semblent si contents
Je reprends ma route qui s’efface au fur et à mesure
Je quitte ce lieu étrange peuplé de ces âmes pures.

ʒə ʁəɡaʁdə o lwɛ̃ sεt avəniʁ ki sɑ̃blə lwɛ̃tɛ̃
pɥize dɑ̃ mε suvəniʁ, ʒə ʁəmɔ̃tə ɑ̃fɛ̃
vεʁ sə ljø etʁɑ̃ʒə mε si familje ɑ̃ swa
pεi dœ̃ mɔ̃də dynə lɑ̃ɡ də ʒə nə sε kwa
vizaʒəz- inεʁtə, maʁke kɔmə fiʒe paʁ lə tɑ̃
ʒə kɔ̃tɑ̃plə sεz- abitɑ̃ ki sɑ̃ble si kɔ̃tɑ̃
ʒə ʁəpʁɑ̃ ma ʁutə ki sefasə o fyʁ e a məzyʁə
ʒə kitə sə ljø etʁɑ̃ʒə pəple də sεz- amə pyʁə.