Poeme : Étoile

Au cœur, l’étoile ressent la chaleur de tes bras
Pareil cette fois, où l’amour a flotté sur l’éclat
Dont le silence su chanter l’harmonie de la foi
Du flot des vastes livres, retenant cette joie.

Au cœur, l’étoile ressent la chaleur de tes bras
Frise de lumière a signer l’eau de nos bas
En ces matins des bois, sur le ru sans fin
Effluve de soie, à nos émois vêtus, au turin.

Au cœur, l’étoile ressent la chaleur de tes bras
Tes Jades repus à ma fièvre des Mimosas
Ton Rubis étincelle, rend ma neige Pastourelle
Diamant de tes sels galactiques, m’appelle.

Au cœur, l’étoile ressent la chaleur de tes bras
L’âme, évanescente pampille de Forsythia
Au pointillisme d’entre deux fusions, j’estime
Mon onirisme pétille l’or de la chute à tes cimes.

o kœʁ, letwalə ʁəse la ʃalœʁ də tε bʁa
paʁεj sεtə fwa, u lamuʁ a flɔte syʁ lekla
dɔ̃ lə silɑ̃sə sy ʃɑ̃te laʁmɔni də la fwa
dy flo dε vastə livʁə, ʁətənɑ̃ sεtə ʒwa.

o kœʁ, letwalə ʁəse la ʃalœʁ də tε bʁa
fʁizə də lymjεʁə a siɲe lo də no ba
ɑ̃ sε matɛ̃ dε bwa, syʁ lə ʁy sɑ̃ fɛ̃
eflyvə də swa, a noz- emwa vεtys, o tyʁɛ̃.

o kœʁ, letwalə ʁəse la ʃalœʁ də tε bʁa
tε ʒadə ʁəpysz- a ma fjεvʁə dε mimoza
tɔ̃ ʁybiz- etɛ̃sεllə, ʁɑ̃ ma nεʒə pastuʁεllə
djamɑ̃ də tε sεl ɡalaktik, mapεllə.

o kœʁ, letwalə ʁəse la ʃalœʁ də tε bʁa
lamə, evanesɑ̃tə pɑ̃pijə də fɔʁsitja
o pwɛ̃tijismə dɑ̃tʁə dø fyzjɔ̃, ʒεstimə
mɔ̃n- ɔniʁismə petijə lɔʁ də la ʃytə a tε simə.