Poeme : Surbrillance

Surbrille mon cœur au feu de clairière matin
Chante la lumière, perlée au baiser d’île satin
Du blanc, boit, l’étoile vierge au rire rose d’Opale
Toile peinte par la fleur d’éclat d’un émoi minéral.

Surbrille mon cœur au feu de clairière matin
Un bonheur des yeux de mer lune, soir diamantin
Des ors rapides d’une romance au fleuve candide
Accord bleu glacier, à l’été éclos d’échos virides.

Surbrille mon cœur au feu de clairière matin
Ange du refrain, livre d’humus sur note de lin
Printemps des rimes, sur cime d’éclairs jolis
Le présent infini aux lignes des désirs polis.

Surbrille mon cœur au feu de clairière matin
Au paysage des creux de caresse, d’art serein
Le silence pare les voiles de sentiments à pétale
Souvenirs d’hymne grisée, arc de ballet dominical.

syʁbʁijə mɔ̃ kœʁ o fø də klεʁjεʁə matɛ̃
ʃɑ̃tə la lymjεʁə, pεʁle o bεze dilə satɛ̃
dy blɑ̃, bwa, letwalə vjεʁʒə o ʁiʁə ʁozə dɔpalə
twalə pɛ̃tə paʁ la flœʁ dekla dœ̃n- emwa mineʁal.

syʁbʁijə mɔ̃ kœʁ o fø də klεʁjεʁə matɛ̃
œ̃ bɔnœʁ dεz- iø də mεʁ lynə, swaʁ djamɑ̃tɛ̃
dεz- ɔʁs ʁapidə dynə ʁɔmɑ̃sə o fləvə kɑ̃didə
akɔʁ blø ɡlasje, a lete eklo deʃo viʁidə.

syʁbʁijə mɔ̃ kœʁ o fø də klεʁjεʁə matɛ̃
ɑ̃ʒə dy ʁəfʁɛ̃, livʁə dymys syʁ nɔtə də lɛ̃
pʁɛ̃tɑ̃ dε ʁimə, syʁ simə deklεʁ ʒɔli
lə pʁezɑ̃ ɛ̃fini o liɲə dε deziʁ pɔli.

syʁbʁijə mɔ̃ kœʁ o fø də klεʁjεʁə matɛ̃
o pεizaʒə dε kʁø də kaʁεsə, daʁ səʁɛ̃
lə silɑ̃sə paʁə lε vwalə də sɑ̃timɑ̃z- a petalə
suvəniʁ dimnə ɡʁize, aʁk də balε dɔminikal.