Poeme : Cœur Muet

Le cœur muet, craqué de vide, touchant l’abîme
Solide par la béatitude suprême, d’élan sublime
Pensée se grise d’un doux appel de coqueterie
Sur lignes, veine d’eau, rend vineuse ma flânerie.

Le cœur muet, craqué de vide, touchant l’abîme
D’un silence aux ailes d’or, quitte l’air, les cimes
À mon propre silence qui établit la divine partition
Fine toilette des couleurs louant cette orientation.

Le cœur muet, craqué de vide, touchant l’abîme
Des essences lutines en expansion intime
Et ravive des lieux liquides, aux galants paradis
Par delà, l’union des souvenirs au chœur applaudit.

Le cœur muet, craqué de vide, touchant l’abîme
Des livres d’aube dans les contes, album floralime
Mélopées qui riment avec le rire des senteurs
L’univers dans la fleur de lait, au ballet vainqueur.

Le cœur muet, craqué de vide, touchant l’abîme
Amour invisible au langage oiseleur infime
Se remodelant en toute forme de vie exponentielle
Grain de mémoire sur pierre au chemin fusionnel.

lə kœʁ mɥε, kʁake də vidə, tuʃɑ̃ labimə
sɔlidə paʁ la beatitydə sypʁεmə, delɑ̃ syblimə
pɑ̃se sə ɡʁizə dœ̃ duz- apεl də kɔkətəʁi
syʁ liɲə, vεnə do, ʁɑ̃ vinøzə ma flanəʁi.

lə kœʁ mɥε, kʁake də vidə, tuʃɑ̃ labimə
dœ̃ silɑ̃sə oz- εlə dɔʁ, kitə lεʁ, lε simə
a mɔ̃ pʁɔpʁə silɑ̃sə ki etabli la divinə paʁtisjɔ̃
finə twalεtə dε kulœʁ lwɑ̃ sεtə ɔʁjɛ̃tasjɔ̃.

lə kœʁ mɥε, kʁake də vidə, tuʃɑ̃ labimə
dεz- esɑ̃sə lytinəz- ɑ̃n- εkspɑ̃zjɔ̃ ɛ̃timə
e ʁavivə dε ljø likidə, o ɡalɑ̃ paʁadi
paʁ dəla, lynjɔ̃ dε suvəniʁz- o ʃœʁ aplodi.

lə kœʁ mɥε, kʁake də vidə, tuʃɑ̃ labimə
dε livʁə- dobə dɑ̃ lε kɔ̃tə, albɔm flɔʁalimə
melɔpe ki ʁime avεk lə ʁiʁə dε sɑ̃tœʁ
lynive dɑ̃ la flœʁ də lε, o balε vɛ̃kœʁ.

lə kœʁ mɥε, kʁake də vidə, tuʃɑ̃ labimə
amuʁ ɛ̃viziblə o lɑ̃ɡaʒə wazəlœʁ ɛ̃fimə
sə ʁəmɔdəlɑ̃ ɑ̃ tutə fɔʁmə də vi εkspɔnɑ̃sjεllə
ɡʁɛ̃ də memwaʁə syʁ pjeʁə o ʃəmɛ̃ fyzjɔnεl.