Poeme : Être Riche

Par l’étincelle pudeur riche d’une fièvre satine
Au tableau champêtre que l’amour se fascine
Courbe de lumière intègre la course printanière
Fabuleuse liaison renverse la lune argentière.

Par l’étincelle pudeur riche d’une fièvre satine
Extase art-fluo, pétales de vagues marines
Gaieté tendre bondissante aux miroirs de miel
Beauté agissante au petit ciel en rose de Noël.

Par l’étincelle pudeur riche d’une fièvre satine
Soleil de Jeanne, le cœur craqué de sanguine
Jardin ponctué aux colliers des noces Épiphanie
Ce chemin lustré de sobriété, plate, endormie.

Par l’étincelle pudeur riche d’une fièvre satine
À l’attrait d’un câlin, du matin de mousseline
Très agile, cette ardeur impériale qui pétille
Tournoie son assurance, la bannière cantabile.

paʁ letɛ̃sεllə pydœʁ ʁiʃə dynə fjεvʁə satinə
o tablo ʃɑ̃pεtʁə kə lamuʁ sə fasinə
kuʁbə də lymjεʁə ɛ̃tεɡʁə la kuʁsə pʁɛ̃tanjεʁə
fabyløzə ljεzɔ̃ ʁɑ̃vεʁsə la lynə aʁʒɑ̃tjεʁə.

paʁ letɛ̃sεllə pydœʁ ʁiʃə dynə fjεvʁə satinə
εkstazə aʁ flyo, petalə də vaɡ maʁinə
ɡεəte tɑ̃dʁə bɔ̃disɑ̃tə o miʁwaʁ də mjεl
bote aʒisɑ̃tə o pəti sjεl ɑ̃ ʁozə də nɔεl.

paʁ letɛ̃sεllə pydœʁ ʁiʃə dynə fjεvʁə satinə
sɔlεj də ʒanə, lə kœʁ kʁake də sɑ̃ɡinə
ʒaʁdɛ̃ pɔ̃ktye o kɔlje dε nɔsəz- epifani
sə ʃəmɛ̃ lystʁe də sɔbʁjete, platə, ɑ̃dɔʁmi.

paʁ letɛ̃sεllə pydœʁ ʁiʃə dynə fjεvʁə satinə
a latʁε dœ̃ kalɛ̃, dy matɛ̃ də musəlinə
tʁεz- aʒilə, sεtə aʁdœʁ ɛ̃peʁjalə ki petijə
tuʁnwa sɔ̃n- asyʁɑ̃sə, la banjεʁə kɑ̃tabilə.