Poeme : D’un Fin Rubis

Mon cœur de rubis aux vagues de l’ondine
Cocon d’amour, expansion d’une rose vitrine
Exhale à juste titre, ton intemporelle chanson
Sachant courber ce rêve pour un art de Soissons.

Mon cœur de rubis aux vagues de l’ondine
Déploie l’ombre d’ambre, d’or mugueté fascine
Le paysage d’encre idéal où s’élargit le sourire
Ondulé à l’aube cristalline de ton sylvain soupir.

Mon cœur de rubis aux vagues de l’ondine
Réinvente doline Cyanite des heures Santoline
Nimbe la splendide vibration, l’argentine errance
Au cosmos des flamboyances, précipite la stance.

Mon cœur de rubis aux vagues de l’ondine
S’accorde au ciel pulpeux d’une fièvre
Violine
Le beau geste exotiqual charmé d’aventures
À emplir la liesse aux cadres des fragiles enluminures.

mɔ̃ kœʁ də ʁybiz- o vaɡ də lɔ̃dinə
kɔkɔ̃ damuʁ, εkspɑ̃zjɔ̃ dynə ʁozə vitʁinə
εɡzalə a ʒystə titʁə, tɔ̃n- ɛ̃tɑ̃pɔʁεllə ʃɑ̃sɔ̃
saʃɑ̃ kuʁbe sə ʁεvə puʁ œ̃n- aʁ də swasɔ̃.

mɔ̃ kœʁ də ʁybiz- o vaɡ də lɔ̃dinə
deplwa lɔ̃bʁə dɑ̃bʁə, dɔʁ myɡəte fasinə
lə pεizaʒə dɑ̃kʁə ideal u selaʁʒi lə suʁiʁə
ɔ̃dyle a lobə kʁistalinə də tɔ̃ silvɛ̃ supiʁ.

mɔ̃ kœʁ də ʁybiz- o vaɡ də lɔ̃dinə
ʁeɛ̃vɑ̃tə dɔlinə sianitə dεz- œʁ sɑ̃tɔlinə
nɛ̃bə la splɑ̃didə vibʁasjɔ̃, laʁʒɑ̃tinə eʁɑ̃sə
o kɔsmos dε flɑ̃bwajɑ̃sə, pʁesipitə la stɑ̃sə.

mɔ̃ kœʁ də ʁybiz- o vaɡ də lɔ̃dinə
sakɔʁdə o sjεl pylpø dynə fjεvʁə
vjɔlinə
lə bo ʒεstə εɡzɔtikal ʃaʁme davɑ̃tyʁə
a ɑ̃pliʁ la ljεsə o kadʁə- dε fʁaʒiləz- ɑ̃lyminyʁə.