Poeme : Envahir

Vague aux mille roses polissonnes, envahie
Opale de feu dans le saphir de grenade surpolie
Qu’appose notre histoire, poudrée boréale
Cette fraîcheur sémille au redoux Italicale.

Vague aux mille roses polissonnes, envahie
Jardin d’Héliodore couve des souvenirs
Organdi
Aux lettres azurées d’aquarelles de signes
L’amour de la quête dans un feu qui trépigne.

Vague aux mille roses polissonnes, envahie
Cette soif des lumières d’îles enfantines d’Asturie
D’évanescentes prières au berceau de dentelle
Frétillante nouveauté remue l’avenir perpétuel.

Vague aux mille roses polissonnes, envahie
Ce rire en cascade de rubis, la loge des poésies
L’envol d’un joyeux printemps au battement
L’accord généreux invite la parure du moment.

vaɡ o milə ʁozə pɔlisɔnə, ɑ̃vai
ɔpalə də fø dɑ̃ lə safiʁ də ɡʁənadə syʁpɔli
kapozə nɔtʁə istwaʁə, pudʁe bɔʁealə
sεtə fʁεʃœʁ semijə o ʁəduz- italikalə.

vaɡ o milə ʁozə pɔlisɔnə, ɑ̃vai
ʒaʁdɛ̃ deljɔdɔʁə kuvə dε suvəniʁ
ɔʁɡɑ̃di
o lεtʁəz- azyʁe dakaʁεllə də siɲə
lamuʁ də la kεtə dɑ̃z- œ̃ fø ki tʁepiɲə.

vaɡ o milə ʁozə pɔlisɔnə, ɑ̃vai
sεtə swaf dε lymjεʁə diləz- ɑ̃fɑ̃tinə dastyʁi
devanesɑ̃tə pʁjεʁəz- o bεʁso də dɑ̃tεllə
fʁetijɑ̃tə nuvote ʁəmɥ lavəniʁ pεʁpetɥεl.

vaɡ o milə ʁozə pɔlisɔnə, ɑ̃vai
sə ʁiʁə ɑ̃ kaskadə də ʁybi, la lɔʒə dε pɔezi
lɑ̃vɔl dœ̃ ʒwajø pʁɛ̃tɑ̃z- o batəmɑ̃
lakɔʁ ʒeneʁøz- ɛ̃vitə la paʁyʁə dy mɔmɑ̃.