Poeme : L’aube Tellement Superbe

L’aube j’en sais le miel à chaque rose, la couronne
Au cachet d’un baiser, l’histoire inédite fredonne
Cet accord nouveau d’une caresse de palais
Soleil de l’amour, ta clé Rosella, sa voûte en vrai.

L’aube j’en sais le miel à chaque rose, la couronne
Ma douceur qui ruissèle de rêves, tu façonnes
Stimule la gentillesse, en ambre de feu, émeut
Pudeur vêtit d’une romance de souvenirs camaïeux

L’aube j’en sais le miel à chaque rose, la couronne
La beauté d’un volume, ma frénésie mûre claironne
Nuance donnant le rythme, appose cette danse
À l’idylle neigeuse sur paupière, béate, élégance.

L’aube j’en sais le miel à chaque rose, la couronne
Comme l’album virtuose de l’utopie moutonne
L’aventure orangine nappe d’or ce trésor intime
Un éclat d’amour où voguent les miroirs de l’estime

Ton parfum, ce fin ruban foncièrement marqué
De tendresse si blanche en fit sa modernité
D’une succession digne d’îlots de neige sublime
En tes lacs d’étoiles, fleurit de cristal, je m’abîme.

lobə ʒɑ̃ sε lə mjεl a ʃakə ʁozə, la kuʁɔnə
o kaʃε dœ̃ bεze, listwaʁə ineditə fʁədɔnə
sεt akɔʁ nuvo dynə kaʁεsə də palε
sɔlεj də lamuʁ, ta kle ʁozεlla, sa vutə ɑ̃ vʁε.

lobə ʒɑ̃ sε lə mjεl a ʃakə ʁozə, la kuʁɔnə
ma dusœʁ ki ʁɥisεlə də ʁεvə, ty fasɔnə
stimylə la ʒɑ̃tijεsə, ɑ̃n- ɑ̃bʁə də fø, emø
pydœʁ vεti dynə ʁɔmɑ̃sə də suvəniʁ kamajø

lobə ʒɑ̃ sε lə mjεl a ʃakə ʁozə, la kuʁɔnə
la bote dœ̃ vɔlymə, ma fʁenezi myʁə klεʁɔnə
nɥɑ̃sə dɔnɑ̃ lə ʁitmə, apozə sεtə dɑ̃sə
a lidilə nεʒøzə syʁ popjεʁə, beatə, eleɡɑ̃sə.

lobə ʒɑ̃ sε lə mjεl a ʃakə ʁozə, la kuʁɔnə
kɔmə lalbɔm viʁtyozə də lytɔpi mutɔnə
lavɑ̃tyʁə ɔʁɑ̃ʒinə napə dɔʁ sə tʁezɔʁ ɛ̃timə
œ̃n- ekla damuʁ u vɔɡe lε miʁwaʁ də lεstimə

tɔ̃ paʁfœ̃, sə fɛ̃ ʁybɑ̃ fɔ̃sjεʁəmɑ̃ maʁke
də tɑ̃dʁεsə si blɑ̃ʃə ɑ̃ fi sa mɔdεʁnite
dynə syksesjɔ̃ diɲə dilo də nεʒə syblimə
ɑ̃ tε lak detwalə, fləʁi də kʁistal, ʒə mabimə.