Poeme : Illuminé

Mon cœur s’illumine du sourire de l’aube profonde
En chaleur féconde, au fin rai redessine le monde
Sublime nos silences, la beauté par tous les feux
Une caresse fleurie le bain de l’amour bleu.

Mon cœur s’illumine du sourire de l’aube profonde
Pluie d’émotion, au fleuve du rire de Roséonde
Aux éclats de douceur, une étoile fit cette saveur
D’une romance à orner les romans du bonheur.

Mon cœur s’illumine du sourire de l’aube profonde
Comme une vaste image courtisane et blonde
Capture l’essence naïve, en un jeu ivre de reflets
Frémit incessant, la liberté aux écrits chatelet.

Mon cœur s’illumine du sourire de l’aube profonde
Le baiser chantant le transport des rondes
Du cossu univers aux vers, sur vague éclair
Mes accords, eux, ruissèlent sur ta paupière.

mɔ̃ kœʁ silyminə dy suʁiʁə də lobə pʁɔfɔ̃də
ɑ̃ ʃalœʁ fekɔ̃də, o fɛ̃ ʁε ʁədesinə lə mɔ̃də
syblimə no silɑ̃sə, la bote paʁ tus lε fø
ynə kaʁεsə fləʁi lə bɛ̃ də lamuʁ blø.

mɔ̃ kœʁ silyminə dy suʁiʁə də lobə pʁɔfɔ̃də
plɥi demɔsjɔ̃, o fləvə dy ʁiʁə də ʁozeɔ̃də
oz- ekla də dusœʁ, ynə etwalə fi sεtə savœʁ
dynə ʁɔmɑ̃sə a ɔʁne lε ʁɔmɑ̃ dy bɔnœʁ.

mɔ̃ kœʁ silyminə dy suʁiʁə də lobə pʁɔfɔ̃də
kɔmə ynə vastə imaʒə kuʁtizanə e blɔ̃də
kaptyʁə lesɑ̃sə najvə, ɑ̃n- œ̃ ʒø ivʁə də ʁəflε
fʁemi ɛ̃sesɑ̃, la libεʁte oz- ekʁi ʃatəlε.

mɔ̃ kœʁ silyminə dy suʁiʁə də lobə pʁɔfɔ̃də
lə bεze ʃɑ̃tɑ̃ lə tʁɑ̃spɔʁ dε ʁɔ̃də
dy kɔsy ynivez- o vεʁ, syʁ vaɡ eklεʁ
mεz- akɔʁd, ø, ʁɥisεle syʁ ta popjεʁə.