Poeme : Paisible, J’en Conviens

Ce paisible ciel revigoré de ces amples clameurs
Qu’une caresse enduit les mille eaux de langueur
D’opaline séduit par la poursuite rose des rares lits
Courant luit en parade monarqual mébaubi.

Ce paisible ciel revigoré de ces amples clameurs
D’un brin d’amour récolte des effets de fraicheur
Divine arabesque abrite ce prometteur vertige
Au lustre évanescent rend complice le prodige.

Ce paisible ciel revigoré de ces amples clameurs
Dû, ce secret papillonne, lui donner sa candeur
Et conduire à cette danse au grain accentué
Prime la parole en errance, cet éden ponctué.

Ce paisible ciel revigoré de ces amples clameurs
Au prémices d’un doux reflet, emprunt du meilleur
Et recouvrir ces jours, d’une assise, se révise
Des ailes du souffle d’ocre racine se précise.

sə pεziblə sjεl ʁəviɡɔʁe də sεz- ɑ̃plə klamœʁ
kynə kaʁεsə ɑ̃dɥi lε milə o də lɑ̃ɡœʁ
dɔpalinə sedɥi paʁ la puʁsɥitə ʁozə dε ʁaʁə li
kuʁɑ̃ lɥi ɑ̃ paʁadə mɔnaʁkal mebobi.

sə pεziblə sjεl ʁəviɡɔʁe də sεz- ɑ̃plə klamœʁ
dœ̃ bʁɛ̃ damuʁ ʁekɔltə dεz- efε də fʁεʃœʁ
divinə aʁabεskə abʁitə sə pʁɔmεtœʁ vεʁtiʒə
o lystʁə evanesɑ̃ ʁɑ̃ kɔ̃plisə lə pʁɔdiʒə.

sə pεziblə sjεl ʁəviɡɔʁe də sεz- ɑ̃plə klamœʁ
dy, sə sεkʁε papijɔnə, lɥi dɔne sa kɑ̃dœʁ
e kɔ̃dɥiʁə a sεtə dɑ̃sə o ɡʁɛ̃ aksɑ̃tye
pʁimə la paʁɔlə ɑ̃n- eʁɑ̃sə, sεt edɛ̃ pɔ̃ktye.

sə pεziblə sjεl ʁəviɡɔʁe də sεz- ɑ̃plə klamœʁ
o pʁemisə dœ̃ du ʁəflε, ɑ̃pʁœ̃ dy mεjœʁ
e ʁəkuvʁiʁ sε ʒuʁ, dynə asizə, sə ʁevizə
dεz- εlə dy suflə dɔkʁə ʁasinə sə pʁesizə.