Poeme : De La Rareté

Rare qu’il soit, ce plaisir amable en galanterie
Au but de se prélasser, passe la rosière établie
À crémer un parfum pour l’éveil jusqu’à demain
Ô pupille, jubile la Noël règnant en ses bains.

Rare qu’il soit, ce plaisir amable en galanterie
Habite le beau, s’ancre le parfait élixir en suivie
Festonne ce printemps, des odes opulentes
Ravive également l’unité au gré de l’épître ascendante.

Rare qu’il soit, ce plaisir amable en galanterie
Au lustre d’une aubaine et s’unir à l’enfanterie
Amplifier ce cercle clair d’une mer novatrice
Ce certain motif que l’émotion devint le calice.

Rare qu’il soit, ce plaisir amable en galanterie
Désigne le ton sertie au sillon d’une drôlerie
Prime la relation éprise au ciel d’un frisson
Où l’espace de diamant réhausse l’érudition.

ʁaʁə kil swa, sə plεziʁ amablə ɑ̃ ɡalɑ̃təʁi
o byt də sə pʁelase, pasə la ʁozjεʁə etabli
a kʁeme œ̃ paʁfœ̃ puʁ levεj ʒyska dəmɛ̃
o pypijə, ʒybilə la nɔεl ʁεɲɑ̃ ɑ̃ sε bɛ̃.

ʁaʁə kil swa, sə plεziʁ amablə ɑ̃ ɡalɑ̃təʁi
abitə lə bo, sɑ̃kʁə lə paʁfε eliksiʁ ɑ̃ sɥivi
fεstɔnə sə pʁɛ̃tɑ̃, dεz- ɔdəz- ɔpylɑ̃tə
ʁavivə eɡaləmɑ̃ lynite o ɡʁe də lepitʁə asɑ̃dɑ̃tə.

ʁaʁə kil swa, sə plεziʁ amablə ɑ̃ ɡalɑ̃təʁi
o lystʁə dynə obεnə e syniʁ a lɑ̃fɑ̃təʁi
ɑ̃plifje sə sεʁklə klεʁ dynə mεʁ nɔvatʁisə
sə sεʁtɛ̃ mɔtif kə lemɔsjɔ̃ dəvɛ̃ lə kalisə.

ʁaʁə kil swa, sə plεziʁ amablə ɑ̃ ɡalɑ̃təʁi
deziɲə lə tɔ̃ sεʁti o sijɔ̃ dynə dʁoləʁi
pʁimə la ʁəlasjɔ̃ epʁizə o sjεl dœ̃ fʁisɔ̃
u lεspasə də djamɑ̃ ʁeosə leʁydisjɔ̃.