Poeme : Irisation

Un velours qui s’irise au prodige de ce grain
Soleil d’amour fit la rime étoilée, le libre chemin
Du voile bleu d’un écrit par l’éducation fluorite
En quintessence se dévoile, l’ambition célérite.

Un velours qui s’irise au prodige de ce grain
S’insinue le serment superbe d’un riche câlin
Par ce toucher de crêche céleste, inélucté
Sentiment de Terre-Fleuve assidûment agrumé.

Un velours qui s’irise au prodige de ce grain
Enchante les rêves lactescents dès demain
Ceux qui se promènent auprès d’une mélodie
Sciemment protégée au for de la rose ambroisie.

Un velours qui s’irise au prodige de ce grain
Mon pôle de dentelle épouse le galbe diamantin
Du récital de ta lumière aux accents des Flores
D’un jet d’épopée stellaire, tu sublimes ce sort.

œ̃ vəluʁ ki siʁizə o pʁɔdiʒə də sə ɡʁɛ̃
sɔlεj damuʁ fi la ʁimə etwale, lə libʁə ʃəmɛ̃
dy vwalə blø dœ̃n- ekʁi paʁ ledykasjɔ̃ flyɔʁitə
ɑ̃ kɛ̃tesɑ̃sə sə devwalə, lɑ̃bisjɔ̃ seleʁitə.

œ̃ vəluʁ ki siʁizə o pʁɔdiʒə də sə ɡʁɛ̃
sɛ̃sinɥ lə sεʁme sypεʁbə dœ̃ ʁiʃə kalɛ̃
paʁ sə tuʃe də kʁεʃə selεstə, inelykte
sɑ̃timɑ̃ də teʁə fləvə asidyme aɡʁyme.

œ̃ vəluʁ ki siʁizə o pʁɔdiʒə də sə ɡʁɛ̃
ɑ̃ʃɑ̃tə lε ʁεvə laktesɑ̃ dε dəmɛ̃
sø ki sə pʁɔmεne opʁε dynə melɔdi
sjamɑ̃ pʁɔteʒe o fɔʁ də la ʁozə ɑ̃bʁwazi.

œ̃ vəluʁ ki siʁizə o pʁɔdiʒə də sə ɡʁɛ̃
mɔ̃ polə də dɑ̃tεllə epuzə lə ɡalbə djamɑ̃tɛ̃
dy ʁesital də ta lymjεʁə oz- aksɑ̃ dε flɔʁə
dœ̃ ʒεt depɔpe stεllεʁə, ty syblimə sə sɔʁ.