Poeme : Opaline

Fine volute de grâce a cette opaline fraîcheur
Des ailes de lumière, ondule l’esprit novateur
Ô transport auguste de l’amour au chant sidéré
Formant doux accord, du lustre, le bouquier.

Fine volute de grâce a cette opaline fraîcheur
Au coeur emplit d’un enlacement des ferveurs
Ce soleil d’île marine dans l’ivresse de l’idylle
Aime tant gravir, le sommet des toiles futiles.

Fine volute de grâce a cette opaline fraîcheur
Illustre la beauté d’un clair d’âme penseur
Pareil, élève cette rose humeur de notre temps
Désir dessine sa source nue, restant constant.

Fine volute de grâce a cette opaline fraîcheur
Embrasse la nécessité du charme des couleurs
Au plaisir d’un art décorateur, ce feu à éblouir
La caresse du Saint Voeu, aux errances s’inscrire.

finə vɔlytə də ɡʁasə a sεtə ɔpalinə fʁεʃœʁ
dεz- εlə də lymjεʁə, ɔ̃dylə lεspʁi nɔvatœʁ
o tʁɑ̃spɔʁ oɡystə də lamuʁ o ʃɑ̃ sideʁe
fɔʁmɑ̃ duz- akɔʁ, dy lystʁə, lə bukje.

finə vɔlytə də ɡʁasə a sεtə ɔpalinə fʁεʃœʁ
o kœʁ ɑ̃pli dœ̃n- ɑ̃lasəmɑ̃ dε fεʁvœʁ
sə sɔlεj dilə maʁinə dɑ̃ livʁεsə də lidilə
εmə tɑ̃ ɡʁaviʁ, lə sɔmε dε twalə fytilə.

finə vɔlytə də ɡʁasə a sεtə ɔpalinə fʁεʃœʁ
ilystʁə la bote dœ̃ klεʁ damə pɑ̃sœʁ
paʁεj, elεvə sεtə ʁozə ymœʁ də nɔtʁə tɑ̃
deziʁ desinə sa suʁsə nɥ, ʁεstɑ̃ kɔ̃stɑ̃.

finə vɔlytə də ɡʁasə a sεtə ɔpalinə fʁεʃœʁ
ɑ̃bʁasə la nesesite dy ʃaʁmə dε kulœʁ
o plεziʁ dœ̃n- aʁ dekɔʁatœʁ, sə fø a ebluiʁ
la kaʁεsə dy sɛ̃ vø, oz- eʁɑ̃sə sɛ̃skʁiʁə.