Poeme : L’invisible De Cette Nappe

Ton sourire fébrile dans l’invisible nappe diaphane
A laissé des joyaux limpides de clarté océane
Sillonne le soleil et devient ce clair miroir souverain
Étoile des noces de notre éveil, elle nous retient.

Ton sourire fébrile dans l’invisible nappe diaphane
Cette manière d’écrire l’émotion qui en émane
Des bouquets de savane ocrée de divers chemins
Ces plages d’or du désert sur une voile de satin.

Ton sourire fébrile dans l’invisible nappe diaphane
Un cadre romantique pour les plaines de Toscane
À la lisière d’une vérité nue bordant les cascades
Ta main pour mon ciel remplacant des myriades.

Ton sourire fébrile dans l’invisible nappe diaphane
Mon coeur que tu rend si subtil, se pavane
Tendresse à la page d’une promesse infinie
Délivre un moelleux frisson que goûte le répit.

Plus beau est son trait charmant mon passage
La rareté en tenue de fête au gala des rivages
Il fait pétiller le ciel d’un rêve, sa balancoire.

tɔ̃ suʁiʁə febʁilə dɑ̃ lɛ̃viziblə napə djafanə
a lεse dε ʒwajo lɛ̃pidə də klaʁte ɔseanə
sijɔnə lə sɔlεj e dəvjɛ̃ sə klεʁ miʁwaʁ suvəʁɛ̃
etwalə dε nɔsə də nɔtʁə evεj, εllə nu ʁətjɛ̃.

tɔ̃ suʁiʁə febʁilə dɑ̃ lɛ̃viziblə napə djafanə
sεtə manjεʁə dekʁiʁə lemɔsjɔ̃ ki ɑ̃n- emanə
dε bukε də savanə ɔkʁe də dive ʃəmɛ̃
sε plaʒə dɔʁ dy dezεʁ syʁ ynə vwalə də satɛ̃.

tɔ̃ suʁiʁə febʁilə dɑ̃ lɛ̃viziblə napə djafanə
œ̃ kadʁə ʁɔmɑ̃tikə puʁ lε plεnə də tɔskanə
a la lizjεʁə dynə veʁite nɥ bɔʁdɑ̃ lε kaskadə
ta mɛ̃ puʁ mɔ̃ sjεl ʁɑ̃plakɑ̃ dε miʁjadə.

tɔ̃ suʁiʁə febʁilə dɑ̃ lɛ̃viziblə napə djafanə
mɔ̃ kœʁ kə ty ʁɑ̃ si sybtil, sə pavanə
tɑ̃dʁεsə a la paʒə dynə pʁɔmεsə ɛ̃fini
delivʁə œ̃ mwalø fʁisɔ̃ kə ɡutə lə ʁepi.

plys bo ε sɔ̃ tʁε ʃaʁmɑ̃ mɔ̃ pasaʒə
la ʁaʁəte ɑ̃ tənɥ də fεtə o ɡala dε ʁivaʒə
il fε petije lə sjεl dœ̃ ʁεvə, sa balɑ̃kwaʁə.