Poeme : Câlinade

Câliner nos sens à l’estive de cette ivresse
Du soleil des remparts, divaguer en paresse
Décor souverain choye le vaste aveu des dentelles
À radoucir ce feu par l’émoi au clair de pastel.

Câliner nos sens à l’estive de cette ivresse
Souvenir des heures dirigé vers d’autres liesses
Aux bains de fleurs pour nos rives ardentes
Des lumières chétives tracent l’aménité pimpante.

Câliner nos sens à l’estive de cette ivresse
Dès ton subtil refrain fleure ma main, la prouesse
Retenir le murmure du lointain d’un amas de fête
La beauté épurée d’un rayon en fit belle pirouette.

Câliner nos sens à l’estive de cette ivresse
Au berge de cet écrit du rythme d’une promesse
Enflamme le parme équilibre d’un âge candide
Aux tableaux d’une plume, écume l’or humide.

Du renouveau, se fraîchir à ce qu’est ce pesant
De sérénité pour l’aube d’un suave raffinement
Alors, sous cette forme, miroite le désir si conforme.

kaline no sɑ̃sz- a lεstivə də sεtə ivʁεsə
dy sɔlεj dε ʁɑ̃paʁ, divaɡe ɑ̃ paʁεsə
dekɔʁ suvəʁɛ̃ ʃwaj lə vastə avø dε dɑ̃tεllə
a ʁadusiʁ sə fø paʁ lemwa o klεʁ də pastεl.

kaline no sɑ̃sz- a lεstivə də sεtə ivʁεsə
suvəniʁ dεz- œʁ diʁiʒe vεʁ dotʁə- ljesə
o bɛ̃ də flœʁ puʁ no ʁivəz- aʁdɑ̃tə
dε lymjεʁə ʃetivə tʁase lamenite pɛ̃pɑ̃tə.

kaline no sɑ̃sz- a lεstivə də sεtə ivʁεsə
dε tɔ̃ sybtil ʁəfʁɛ̃ flœʁə ma mɛ̃, la pʁuεsə
ʁətəniʁ lə myʁmyʁə dy lwɛ̃tɛ̃ dœ̃n- ama də fεtə
la bote epyʁe dœ̃ ʁεjɔ̃ ɑ̃ fi bεllə piʁuεtə.

kaline no sɑ̃sz- a lεstivə də sεtə ivʁεsə
o bεʁʒə də sεt ekʁi dy ʁitmə dynə pʁɔmεsə
ɑ̃flamə lə paʁmə ekilibʁə dœ̃n- aʒə kɑ̃didə
o tablo dynə plymə, ekymə lɔʁ ymidə.

dy ʁənuvo, sə fʁεʃiʁ a sə kε sə pəzɑ̃
də seʁenite puʁ lobə dœ̃ sɥavə ʁafinəmɑ̃
alɔʁ, su sεtə fɔʁmə, miʁwatə lə deziʁ si kɔ̃fɔʁmə.