Poeme : Rutilance

Rutile la beauté par le souffle de ce berceau
Tangible des nuages insère écho d’un rire jumeau
Du coeur instruit au luxe d’une essence nouvelle
Vient l’heure agrémenter en cap de flanelle.

Rutile la beauté par le souffle de ce berceau
Jardin rose antique, Ô lent refrain fit un rideau
L’ombre sucrée du mince arôme, roi des confins
Infuse son esprit, diamantine joie sur ton dessein.

Rutile la beauté par le souffle de ce berceau
Quand ton air mutin tisse mon ciel, bel écheveau
Ton geste animant le choeur céleste en pur écrin
L’extase se fige au rêve à fleur d’aile du destin.

ʁytilə la bote paʁ lə suflə də sə bεʁso
tɑ̃ʒiblə dε nɥaʒəz- ɛ̃sεʁə eʃo dœ̃ ʁiʁə ʒymo
dy kœʁ ɛ̃stʁɥi o lyksə dynə esɑ̃sə nuvεllə
vjɛ̃ lœʁ aɡʁemɑ̃te ɑ̃ kap də flanεllə.

ʁytilə la bote paʁ lə suflə də sə bεʁso
ʒaʁdɛ̃ ʁozə ɑ̃tikə, o lɑ̃ ʁəfʁɛ̃ fi œ̃ ʁido
lɔ̃bʁə sykʁe dy mɛ̃sə aʁomə, ʁwa dε kɔ̃fɛ̃
ɛ̃fyzə sɔ̃n- εspʁi, djamɑ̃tinə ʒwa syʁ tɔ̃ desɛ̃.

ʁytilə la bote paʁ lə suflə də sə bεʁso
kɑ̃ tɔ̃n- εʁ mytɛ̃ tisə mɔ̃ sjεl, bεl eʃəvo
tɔ̃ ʒεstə animɑ̃ lə ʃœʁ selεstə ɑ̃ pyʁ ekʁɛ̃
lεkstazə sə fiʒə o ʁεvə a flœʁ dεlə dy dεstɛ̃.