Poeme : Ayant Prit

Silence ineffable a prit la nacre de notre ancrage
L’union affleurant l’aube, rayon du noble voyage
Dans l’effusion des roses par ce feu de Cocagne
Miroitante nue des fjords fleurit nos montagnes.

Silence ineffable a prit la nacre de notre ancrage
Un savant baiser orné au tradition du mariage
Captive les tendresses, ce ru des plaisirs sucrés
À l’étreinte des regards, vibre l’espace texturé.

Silence ineffable a prit la nacre de notre ancrage
Depuis l’envol des lyrismes appel au partage
Il résonne la liberté, des arômes singuliers
Dans l’alcôve de nos prières, désert clarifié.

Silence ineffable a prit la nacre de notre ancrage
Tangue ce Clair de nu au véritable verbiage
La vie sur l’éclair se mélange à l’azur du départ
Laissant une trace à l’horizon, abri d’un écart.

À embrasser l’alliance paisible au coeur, possible
Tisser un fidèle chant dans un temps qui répare
Bal d’amour porte le vertige scellé des mémoires.

silɑ̃sə inefablə a pʁi la nakʁə də nɔtʁə ɑ̃kʁaʒə
lynjɔ̃ afləʁɑ̃ lobə, ʁεjɔ̃ dy nɔblə vwajaʒə
dɑ̃ lefyzjɔ̃ dε ʁozə paʁ sə fø də kɔkaɲə
miʁwatɑ̃tə nɥ dε fʒɔʁd fləʁi no mɔ̃taɲə.

silɑ̃sə inefablə a pʁi la nakʁə də nɔtʁə ɑ̃kʁaʒə
œ̃ savɑ̃ bεze ɔʁne o tʁadisjɔ̃ dy maʁjaʒə
kaptivə lε tɑ̃dʁesə, sə ʁy dε plεziʁ sykʁe
a letʁɛ̃tə dε ʁəɡaʁd, vibʁə lεspasə tεkstyʁe.

silɑ̃sə inefablə a pʁi la nakʁə də nɔtʁə ɑ̃kʁaʒə
dəpɥi lɑ̃vɔl dε liʁisməz- apεl o paʁtaʒə
il ʁezɔnə la libεʁte, dεz- aʁomə sɛ̃ɡylje
dɑ̃ lalkovə də no pʁjεʁə, dezεʁ klaʁifje.

silɑ̃sə inefablə a pʁi la nakʁə də nɔtʁə ɑ̃kʁaʒə
tɑ̃ɡ sə klεʁ də ny o veʁitablə vεʁbjaʒə
la vi syʁ leklεʁ sə melɑ̃ʒə a lazyʁ dy depaʁ
lεsɑ̃ ynə tʁasə a lɔʁizɔ̃, abʁi dœ̃n- ekaʁ.

a ɑ̃bʁase laljɑ̃sə pεziblə o kœʁ, pɔsiblə
tise œ̃ fidεlə ʃɑ̃ dɑ̃z- œ̃ tɑ̃ ki ʁepaʁə
bal damuʁ pɔʁtə lə vεʁtiʒə sεlle dε memwaʁə.