Poeme : Douce Pensée

Au havre conquis de la douce pensée sensitive
Bise impavide effeuille une délicatesse récréative
D’un baiser immortalisé aux crêtes des saisons
Les noces iléennes aux lèvres du jour, de raison.

Au havre conquis de la douce pensée sensitive
Des fleurs de lune du désir à l’auréole chétive
Sur la couronne rubine des vénérés chemins
Peaufine notre ligne au troubleux signe chérubin.

Au havre conquis de la douce pensée sensitive
L’aube à l’écho cosmique, nos effets se ravivent
Et poudrer la douce folie par ce farniente grisé
La source des promesses abreuve l’idylle culminée.

Au havre conquis de la douce pensée sensitive
La divine légende écrite des ondes lénitives
Miroir de ton âme au glacier de roses néreïdes
Aïgues-marine bleuet a mon espace
De thébaïde.

Frêle, dévôt, le coeur ouvragé des immersions
Au levant d’or auquel se couche notre empire
Ta façon de percevoir, ma beauté à se repolir.

o-avʁə kɔ̃ki də la dusə pɑ̃se sɑ̃sitivə
bizə ɛ̃pavidə efœjə ynə delikatεsə ʁekʁeativə
dœ̃ bεze imɔʁtalize o kʁεtə dε sεzɔ̃
lε nɔsəz- ileεnəz- o lεvʁə- dy ʒuʁ, də ʁεzɔ̃.

o-avʁə kɔ̃ki də la dusə pɑ̃se sɑ̃sitivə
dε flœʁ də lynə dy deziʁ a loʁeɔlə ʃetivə
syʁ la kuʁɔnə ʁybinə dε veneʁe ʃəmɛ̃
pofinə nɔtʁə liɲə o tʁublø siɲə ʃeʁybɛ̃.

o-avʁə kɔ̃ki də la dusə pɑ̃se sɑ̃sitivə
lobə a leʃo kɔsmikə, noz- efε sə ʁavive
e pudʁe la dusə fɔli paʁ sə faʁnjɛ̃tə ɡʁize
la suʁsə dε pʁɔmesəz- abʁəvə lidilə kylmine.

o-avʁə kɔ̃ki də la dusə pɑ̃se sɑ̃sitivə
la divinə leʒɑ̃də ekʁitə dεz- ɔ̃də lenitivə
miʁwaʁ də tɔ̃n- amə o ɡlasje də ʁozə neʁəidə
ajɡ maʁinə bløε a mɔ̃n- εspasə
də tebajdə.

fʁεlə, devo, lə kœʁ uvʁaʒe dεz- imεʁsjɔ̃
o ləvɑ̃ dɔʁ okεl sə kuʃə nɔtʁə ɑ̃piʁə
ta fasɔ̃ də pεʁsəvwaʁ, ma bote a sə ʁəpɔliʁ.