Poeme : Adeline

A d e l i n e te revoici
Dans la lumière de mes phares
Ton visage est obscurcit
Où est donc passé ma star ?

Adeline, tourne la tête !
J’ai le fer tout délavé
La carrosserie en miette
La cassosserie rouillée

Adeline, ô ma tigresse
Je suis moteur sans essence
Viens là, ravive ma liesse
En piste, une derniere transe

Adeline de jeunesse
À mes côtés sur la route
Notre relation en laisse
Nos dépassements, nos joutes

Belle Adeline à 200
Sur l’autoroute de mes veines
Beauté, je t’ai dans le sang
Adeline, tu me promènes

Adeline, j’ai trouvé mieux
Deux anges lèvent ma carcasse
Je t’aime et je me fais vieux
33 degrés, à la casse

Adeline, ô grand carnage
Fleur du feu, ronce des noyées
Laisse-moi dans mon garage
Je ne peux plus embrayer

a de ə εl i εn ə tə ʁəvwasi
dɑ̃ la lymjεʁə də mε faʁə
tɔ̃ vizaʒə εt- ɔpskyʁsi
u ε dɔ̃k pase ma staʁ ?

adəlinə, tuʁnə la tεtə !
ʒε lə fεʁ tu delave
la kaʁɔsəʁi ɑ̃ mjεtə
la kasɔsəʁi ʁuje

adəlinə, o ma tiɡʁεsə
ʒə sɥi mɔtœʁ sɑ̃z- esɑ̃sə
vjɛ̃ la, ʁavivə ma ljεsə
ɑ̃ pistə, ynə dεʁnjəʁə tʁɑ̃zə

adəlinə də ʒənεsə
a mε kote syʁ la ʁutə
nɔtʁə ʁəlasjɔ̃ ɑ̃ lεsə
no depasəmɑ̃, no ʒutə

bεllə adəlinə a dø sɑ̃
syʁ lotɔʁutə də mε vεnə
bote, ʒə tε dɑ̃ lə sɑ̃
adəlinə, ty mə pʁɔmεnə

adəlinə, ʒε tʁuve mjø
døz- ɑ̃ʒə lεve ma kaʁkasə
ʒə tεmə e ʒə mə fε vjø
tʁɑ̃tə tʁwa dəɡʁe, a la kasə

adəlinə, o ɡʁɑ̃ kaʁnaʒə
flœʁ dy fø, ʁɔ̃sə dε nwaje
lεsə mwa dɑ̃ mɔ̃ ɡaʁaʒə
ʒə nə pø plysz- ɑ̃bʁεje